KINEZISMED

Rejestracja i porady
kom. 515 773 094

Terapia SI

W naszym Centrum oferujemy diagnozę i terapię zaburzeń Integracji Sensorycznej (SI). Terapia SI kierowana jest przede wszystkim do dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym, mających problemy z koordynacją ruchową, apatycznych lub nadpobudliwych, mających trudności w uczeniu się, ale może być również wykorzystywana jako metoda uzupełniająca w usprawnianiu dzieci z ADHD, z mózgowym porażeniem dziecięcym, dzieci cierpiących na autyzm, niedowidzących i niedosłyszących.

Terapia odbywa się w przestronnej sali wyposażonej w profesjonalny sprzęt do prowadzenia terapii, miedzy innymi: huśtawki, platformy, konik, helikopter, hamak, trampolina, trapezy, piłki i wiele innych... Zajęcia SI prowadzą dyplomowani Terapeuci Integracji Sensorycznej z uprawnieniami do diagnozy i terapii dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej.

Zajęcia terapeutyczne poprzedzone są diagnozą procesów integracji sensorycznej, która zamyka się w 3 spotkaniach 60 minutowych. Pełną diagnozę wraz ze szczegółowym opisem otrzymują rodzice.

Przy zapisach na terapię SI honorujemy diagnozę, z innego ośrodka, nie starszą niż 6 miesięcy od daty jej przeprowadzenia.

Co to jest terapia Integracji Sensorycznej?

Zajęcia w ramach terapii prowadzone są indywidualnie, w zależności od potrzeb dziecko uczęszcza na nie 1 lub 2 razy w tygodniu. Czas zajęć w naszej placówce to 50 minut, a są one prowadzone w przestronnej sali wyposażonej we wszelkie niezbędne przyrządy do ćwiczeń.

Podczas zajęć dziecko z pomocą terapeuty bądź pod jego czujnym okiem wykonuje ćwiczenia, które angażują ciało i układy zmysłów, jak np. zmysł równowagi przy jednoczesnym zaangażowaniu zmysłów wzroku, dotyku i słuchu. Ćwiczenia te mają charakter naukowej zabawy, podczas której dostarczane są różnorodne bodźce zmysłowe, czego wynikiem jest poprawa pracy układu nerwowego. Dziecko, dzięki tym ćwiczeniom zaczyna w odpowiedni sposób integrować bodźce, co wywołuje prawidłowe reakcje adaptacyjne do zmieniających się warunków środowiska zewnętrznego czy własnego ciała.

Co powinno zaniepokoić rodziców?